Niektóre gwiazdy spełniają życzenie tylko po to, żeby było czym płonąć.
Najpierw jest życzenie. Pachnie akacja, po niebie przelatuje meteor, a ona prosi księżyc i całe niebo o jednego jedynego. Godzinę później on idzie z naprzeciwka — białe kłosy włosów, biała koszula, oczy „toczone jak z letniego nieba". To Latawiec: słowiański demon nie złości, lecz uroku i niestałości, któremu nie sposób się oprzeć. Dotknęła — i już jest stracona dla świata.
Bo Latawiec daje wszystko prócz trwania. Każdego ranka, przed świtem, znika; ona budzi się blada, gdy słońce stoi już w zenicie, i jego nigdzie nie ma. Refren odmierza ten rozpad zmianą barw — koszula i niebo z białej w szarą, z szarej w czarną, lato w burzę, burza w zimę. „Raje w nocy, piekła we dnie". Sama go sprowadziła życzeniem rzuconym w letnie niebo — i teraz czeka na powrót kogoś, kto z każdym świtem odchodzi do innej. Miłość, która świeci jak gwiazda i tak samo gaśnie.